जब कविता लेख्न बस्छु
अहँ,…गुम्सिएका शब्दहरु पटक्कै बाहिर आउदैनन
निस्सासिएका भावहरु छटपटाउँछन
र, म अधैर्य भएर टोलाइरहन्छु।
झुपडीका दर्दनाक बिम्बहरु
परिवर्तनको आभास माग्दैछन,
जवानी लुटिएका अलंकारहरु
इज्जतको मुआवजा खोज्दैछन,
विदेसिएका लाखौं नौजवानहरु
आफ्नो यौवन र देश सम्झदैछन।
म यी सबैका व्यथाहरु लाई समेटेर
मसिको रसायनमा
कविताको क्षेप्यास्त्र बनाउँदैछु।
आउँ….हामी मिलेर हिर्काउ
यो क्षेप्यास्त्रले ती सबैलाइ
जसले हाम्रो बाध्यतालाई मजाकमा उडाएका छन
हाम्रो परीश्रममाथी ऎश-आरामको महल बनाएका छन।
तर मलाई थाहा छ?
हामिले हिर्काएको क्षेप्यास्त्रले
कसैलाई घायल बनाउदैन,
लुटेराहरुको भिडमा
विवेकको कुनै महत्व हुदैन
हाम्रो भावनाको सम्मान गर्ने
शायद,कोहिपनि मान्छे भेटिदैन।
